ხანდახან ჩვეულებრივი უფრო არაჩვეულებრივია

ადამიანების უმრავლესობა ამტკიცებს რომ არათუ  არ თამაშობს  და არ  იტყუება   არამედ ტყუილს საერთოდ  ვერ იტანს  თუმცა  თუ სამყაროს მოვათვალიერებთ, თუ საკუთარ თავთან მაინც   გულახდილები   ვიქნებით   მოგვიწევს ვაღიაროთ   რომ  იმაზე მეტს ვიტყუებით  ვიდრე საჭიროა. სამყარო  ტყუილითაა სავსე….  თუნდაც ის  რომ  ვცდილობთ  სხვის  თვალში კარგად  გამოვჩნდეთ  ზოგჯერ ისეთ  აფსურდულ  რამეს ვამბობთ  მერე   თვითონ გვიკვირს  ეს  რამ    მოგვაფიქრაო…   ტყუილის ხარჯზე  ვცდილობთ  განსაკუთრებულები  გამოვჩნდეთ.   ათას   რამეს  ვამბობთ   მერე   ტყუილი  და  სიმართლე  ერთმანეთში გვერევა.  ამ  ჩვენი ვითომ განსაკუთრებულობით    ვიღაცას   თავს   ვაწონებთ   მაგრამ  აუცილებლად გამოჩნდება    ვინმე   ვინც  თითქოს  ჩვენზე უბრალოა  და საფრთხეს   არ  წარმოადგენს    ჩვენთვის   ჩვენ ხომ    განსაკუთრებული   და შეუცვლელი    ვართ თუმცა   მთელი  ჩვენი წვალება  და  ჯაფა  წყალში  იყრება  რადგან ის  “ჩვეულებრივი”   მეტ ყურადღებას    იქცევს  ჩვენ ვცდილობთ ეგრეთწოდებულ    “ძერსკებში”   გავერიოთ    და   სხვებს    ვემსგავსებით

ყველაზე    განსაკუთრებული   მაშინ   ხარ   როდესაც   ინდივიდუალური   ხარ   არავის  ჰგავხარ       მოკლედ   რომ   ითქვას   შენ  შენ   ხარ….    და
  არავის  ბაძავ…   ხარ  ის  რაც ხარ
და  არა  ის რაც    გინდა  რომ  იყო ….     მეცნიერებმა  ექსპერიმენტის   საფუძველზე    დაამტკიცეს   რომ    პიროვნულად     მამაკაცების   უმრავლესობას     უბრალო  ქალი  იზიდავს  როგორც    გარეგნობით  ასევე  შინაგანი   თვისებებით…. ამიტომ     ზოგჯერ    ჩვეულებრივი  უფრო    არაჩვეულებრივია  ის  ყურადღებას  სწორედ   იმით   იქცევს   რომ   სხვებისგან  განსხვავდება   თუნდაც   იმით   რომ   სხვა    ადამიანს   არ    თამაშობს…    ასეთ  ადამიანთან    ურთიერთობა    უფრო   სასიამოვნო  და   საინტერესოა…    ასეთი    ადამიანები    გვირაბის    ბოლოს   გამოჩენილ     სინათლეს    გვანან.    ასე   რომ   იცოდეთ:   იყავით  ის   რაც  ხართ    და იქნებით    განსაკუთრებულები,    ყველა   ადამიანი   ხომ    ცალკე   ინდივიდია    ანუ     ეს    იმას    ნიშნავს   რომ   თუ  შენ  იქნები   შენ   იქნები  განსაკუთრებული,  ერთადერთი     და   განუმეორებელი…   ამაზე    ხომ  ყველა  ოცნებობს მაგრამ    სხვებს  ბაძავენ  და   საპირისპირო    შედეგს  იღებენ    შემდეგ  კი   სხვას    ადანაშაულებენ   სხვას   აბრალებენ    ყველაფერს    სხვაში    ცდილობენ  პრობლემის    პოვნას    რომ    თავი   დამნაშავედ   არ  იგრძნონ….       ალბათ  ეს   პოსტი    ბევრს     არაფერს    ნიშნავს    მათთვის    თუმცა    თუ   აღმოჩნდება   რომ   ერთი    ადამიანი   მაინც    დაფიქრდება   ამ    არცთუ  ისე   პატარა   პრობლემაზე   მე    ჩავთვლი   რომ  პოსტმა  თავისი   საქმე   გააკეთა     და    ჩავთვლი   რომ   მე   მივაღწიე   იმ   მიზანს    რა   მიზნითაც      ამ      პოსტის    დაერა     გადავწყვიტე…   სწორედ    ჩვეულებრივობაშია    ადამიანის    განსაკუთრებულობა     რადგან      ის   რაც   არაჩვეულებრივად     და   შეუცვლელად    გვეჩვენება    ხშირ  შემთხვევაში   ყველაზე    ჩვეულებრივი   და პრიმიტიულია    უბრალოდ     ჩვენ  ვხედავთ   იმას   რასაც    გვაჩვენებენ    და   ბოლოსდაბოლოს    როგორც   ამბობენ    ყველაფერი    რაც    გენიალურია ის   მარტივია   ხოლო    ყველაფერი    ახალი  კი   კარგად     დავიწყებული      ძველი by lovlessgirl

, ,

7 Comments

მხატვარი პარკში

მივდივარ ქუჩაში და მსიამოვნებს.. მსიამოვნებს გაზაფხულის თბილი ჰაერი, ასფალტის სუნი, მანქანების გუგუნი, მსიამოვნებს და გაღიმებული ვუკვირდები ადამიანებს.. ზოგი-მიღიმის პასუხად,ზოგი-უბრალოდ მაკვირდება, ზოგს უკვირს.. რამოდენიმე ადამიანმა არ მიპასუხა ღიმილზე მხოლოდ, გართულები იყვნენ საქმით და.. მაგრამ მერე რა. მე მაინც მეღიმილება. მშვიდად მოვაბიჯებ. ნელა სიარულს გადავეჩვიე და ეხლა ვცდილობ ისე ვიარო, რომ ამას სეირნობა დაერქვას. მარტო ვარ. სპეციალურად არავისთვის მითქვამს რომ მცალია. რამოდენიმე საათში მეგობრებს ვხვდები და მინდა ამ დარჩენილ დროს ჩემსა და ქალაქს შორის-არაფერი იდგეს! მუსიკა რიტმს მაძლევს. უცებ- გადავწყვიტე ჩემი მელოდიები შევინახო და ისე, ქუჩას მივუგდო ყური. გადაწყვეტილება სისრულეში მოვიყვანე. ჩანთაში სქელი წიგნი მიდევს. არ მამძიმებს, მივეჩვიე სავსე მძიმე ჩანთით სიარულს :) (სამსახურის გადამკიდე).  ვუღიმი ყველაფერს და ვუკვირდები. ვეფერები. როგორ მომნატრებია!……
მოხუცი ქალი ყვავილებს ყიდის. ერთი კონა ია ვიყიდე და დავიჭირე. ჩემს იისფერ კაბას მოუხდა ♥. ვერის პარკამდე ფეხით ავედი და გადავწყვიტე პარკში შევიარო.. კარგი ხანია არ ვყოფილვართ მე და ჩემი წიგნი იქ. შევდივარ და თავისუფალ ადგილს ვეძებ. სრულიად თავისუფალს ვერ ვნახულობ და ბოლოს ვჯდები სანდომიანი მოხუცის გვერდით. მზესუმზირას უყრის ჩიტებს. მომეწონა მისი საქმიანობა. მეც ვიყიდე მზესუმზირა და ნაგვისთვის ცალკე პარკი (არა, არ ვანაგვიანებ გარემოს! დიახაც!) წიგნი ამოვიღე და ჩანიშნულ ადგილას გადავშალე. მოხუცი დაინტერესდა წიგნით. რამოდენიმეჯერ სცადა თვალის გაპარება, მაგრამ ვერ წაიკითხა. დავუსახელე წიგნის ავტორი და სათაური, არჩევანი მომიწონა.. კი, მეც მომწონს ეს წიგნი. ვაყურადებ:  რაღაცნაირი სიმშვიდეა აქ…..ტოტებში მზე მოიკვლევს გზას…. სიო ოდნავ არხევს ხეებს და ჩუმი შრიალი ისმის.. მანქანების ხმა თითქოს შორიდან მოდის….მესიამოვნა.  ტელეფონს ხმა გავუთიშე. იმდენად ვიგრძნენი ბუნება-თითქოს არ მინდა ტელეფონის მელოდიამ ააფორიაქოს. წიგნმა ჩამითრია. ერთ საათში თავს ვწევ და -თურმე მოხუცის ადგილი ახალგაზრდას დაუკავებია. ზის და რაღაცას ხატავს. უცებ სურვილმა ამიტანა ვნახო  რას ხატავს მაგრამ ვცდილობ არ შევიმჩნიო…. ვერ მოვითმინე და გადავიჭყიტე :) წყვილის სილუეტი დავინახე. გარემოს თვალს ვავლებ მსგავსი წყვილის ძებნაში: ჩვენს პირდაპირ სხედან. მომეწონა, ლამაზი წყვილია. ვაჟმა დამინახა რომ ნახატს ჩავყურებ და გამიღიმა. მეც ვუღიმი. “ლამაზია” ვეუბნები და უშუალოდ მპასუხობს -”მადლობ”. მომწონს ეს უშუალობა. ისევ წყვილს გავცქერი. ისე არიან ერთმანეთთან საუბრით გართულები, ვერ ამჩნევენ, რომ ვიღაც მათ სასიამოვნო წუთებს აფიქსირებს და გადააქვს ფურცელზე. ტელეფონმა მაინც არ დამასვენა. ვპასუხობ ზარს და თითქოს ერთბაშად იჭრება ეს მანქანები, კომპიუტერები, სამსახურები, მოვალეობები, ვალდებულებები ჩემს პატარა სკამზე, სადაც ვისვენებდი ამ ყველაფრისგან. ერთბაშად ვიგრძენი დაღლა.
“გეჩქარება?” მეკითხება უცნობი მხატვარი, რომელმაც აშკარად გაიგონა ცალმხრივი საუბარი. “ჰო, მალე უნდა წავიდე” -ვპასუხობ და მიკვირს… არც ვიცი რატომ ვეუბნები. “დასანანია, შენი დახატვაც მინდოდა…ამბობს და ამატებს- შენგან შუქი მოდის”.  უცებ გამახსენდა “თერთმეტი წუთი” :) იქაც სწორედ იგივეს ეუბნება მხატვარი მარიას, პირველი შეხვედრისას. “მართლა სასიამოვნოა ამის ცოდნა, მაგრამ უნდა წავიდე.” -ვეუბნები და მეტყობა, როგორ არ მინდა წასვლა. მიღიმის. ძალიან ღრმა თვალები აქვს. ღრმა და მშვიდი. წიგნს ვნიშნავ და ჩანთაში ვინახავ. სანამ ამ საქმიანობით ვარ გართული, ვაჟი დიდ ფურცელს მაწვდის. დავყურებ:  პარკში მჯდარი გოგონა ხატია, ხელში რომ წიგნი დაუჭერია და ჩასცქერის. თვალს თვალში ვუყრი. გულში სითბო მეღვრება. ვიცანი. ეს მე ვარ.  “მადლობა” ვეუბნები. “მაგრამ.. როდის?”-დაბნეულ სახეში მიყურებს და თბილად მიღიმის.
“სანამ შემნიშნავდი”-მპასუხობს.
-ძალიან კარგად გამოგდის….-გულით ვეუბნები.- იმიტომ არ ვამბობ რომ…
-ვიცი-მაწყვეტინებს და მიხარია რომ მიმიხვდა. მიხარია რომ დამინახა და მიხარია რომ სწორად დამინახა. მინდა დავრჩე და ვნახო კიდევ რას დახატავს. ღმერთმანი, რამდენი ხანია ახალ, საინტერესო ადამიანთან არ მისაუბრია ასე, რეალურად! მესიჯის ხმა ცივი წყალივით მესხმება. ვაგვიანებ. ზარს ვთიშავ და ისევ ვჯდები. უკვირს.
-მაინტერესებს წყვილის სურათს რომ დაამთავრებ ვნახო.-ვუხსნი მიზეზს და ეხლა ის იღიმის. გაწაფული ხელი ქაღალდზე სწრაფად დასრიალებს, მსუბუქად და ორიოდე წუთში შავ თეთრი სურათი მზადაა. ეს სურათიც მომწონს. “აჩუქებ?”-ვეკითხები.
-არა, მინდა დავიტოვო ჩემთვის..-მპასუხობს. პაუზა.  ეღიმება და უცებ მაჩვენებს კიდევ ერთ სურათს: “ამასაც ვიტოვებ.” დავხედე-ისევ მე ვარ, ოღონდ- როცა მტრედებს ვაპურებ მოხუცთან ერთად მზესუმზირით. ეს სურათიც მომწონს.
-არ მაჩუქებ ამასაც?-თვალებში თხოვნა გამომესახა.
-ვერა, ეს მინდა დავიტოვო.-მეუბნება და ეტყობა რომ მართლა არ უნდა მოცემა.
აღარ ვეკამათები. ვთხოვ ნახატები მიჩვენოს. ვათვალიერებ. აშკარად მომწონს. აზრს მეკითხება და მადლობას მიხდის გულწრფელი პასუხისთვის. საუბარს შევყევით. ღმერთმანი! მართლა როგორ მომენატრა რეალურად საინტერესო და ახალ ადამიანთან საუბარი!! ბოლოს, როცა ჩემი ტელეფონი ზარებით აფეთქდა და მასაც სადღაც მოუხმეს, ვემშვიდობები და სახეზე ღიმილიანი ვაგრძელებ გზას გაჩერებისკენ. მივდივარ ჩვენს “ადგილას” სადაც გოგოები უკვე შესულან. დაგვიანებული ვუერთდები მონატრებულ მეგობრებს. საღამო სასიამოვნოდ სიცილიანი და ღიმილიანია. აჰ, როგორ მომენატრა მეგობრებთან ერთად ასე, უდარდელად და გულიანად სიცილი!.. გვიან დავიშალეთ. დაქალი მაცილებს გაჩერებამდე და იმდენად არ მინდა დავშორდე რომ სუუულ ბოლო ავტობუსს მივყვები. კარგი იყო…
ორიოდ თვეში ამ ახალგაზრდა მხატვრის ალბომს წავაწყდი პირწიგნაკზე.სრულიად შემთხვევით…  გულით გამიხარდა მისი ნამუშევრების ნახვა…გამიხარდა მისი ნახვა…. იმ წყვილის სურათიც უნდევს.. და—ჩემიც.. ის სურათი, რომ არ მაჩუქა, რომ დაიტოვა.. მისი სახე გამახსენდა, თვალები, ღრმა და მშვიდი თვალები და ისევ ისე მომეწონა. რა კარგია რომ საინტერესო ადამიანები არსებობენ!….

გულთან სითბო ვიგრძენი. გამეღიმა.

by Teaa  :)

, , ,

10 Comments

პირველად იყო სიტყვა და სიტყვა იყო… ”მწვადი”

თეთრი კოტეჯი სიმწვანეშია ჩაფლული. აბიბინებული ბალახი და ტანმაღალი ხეები მას უცხო ადამიანთა მზერას არიდებენ. ყვავილების სურნელი იმ ადგილის ისეთივე განუყოფელი ნაწილია, როგორც დეზინფექციის სუნი საავადმყოფოში. დაუმატეთ ამას მდინარის საამური ჩხრიალი, გაზაფხულს მონატრებული ჩიტების ჭიკჭიკი და თქვენ მიიღებთ თითოეული ადამიანისგან სანატრელ საცხოვრებელს.  ასევე არ უნდა დაგვავიწყდეს ტყეებით დაფარული ვეებერთელა მთები, აკვარელით დახატულებს რომ გვანან, ფერთა უჩვეულო შერწყმის გამო – სალათისფერიდან დაწყებული და სტაფილოსფრით დასრულებული.

ჰამაკში წევხართ და ჭეშმარიტად სამოთხისეულ ნეტარებას ხართ მიცემული. გრძნობთ რომ სრული ბედნიერებისთვის მხოლოდ ევაღა გაკლიათ და სიამოვნებით დარჩებოდით მასთან ერთად ამ ედემში სამუდამოდ.

მაგრამ უცებ გრძნობთ რომ ჰაერში რაღაც კარგად ნაცნობი და სრულიად უადგილო მოიპარება, თქვენს ნესტოებს იგი ბუმბულის მსგავსად უღიტინებს. მას აქ არაფერი ესაქმება, შეგრძნებები, რომელსაც იგი თქვენში ბადებს, თუ შეიძლება ასე ითქვას, სულ სხვა ჟანრს განეკუთვნება, დაახლოებით იგივე შეგრძნება გექნებოდათ, სტადინოზე ფეხბურთის ყურების დროს ვინმეს თქვენთვის ცოცხი რომ გადმოეგდოს.

თუმცა კი ნამდვილად მიმზიდველია ეს სუნი, თქვენ ცდუნებას ვეღარ უძლებთ, ტოვებთ მყუდრო ჰამაკს და ეზოს სიღრმეში აბიჯებთ.

ახალგაზრდები მაყალის გარშემო ფუსფუსებენ, ზოგი შეშას ეზიდება, ზოგი მწვადს წვავს, ერთს კი მწვადებჩამოცმული შამფურების მორიგი პარტია უკავია. მოკლედ, მწვადის შეწვის საზეიმო რიტუალი  ყველა წესის დაცვით მიმდინარეობს.

Read the rest of this entry »

Leave a comment

საჯღაპნელი

როგორც იქნა ბლოგომანიაკის გამოღვიძებასაც დაადგა საშველი. დაანონსებული სამი ბლოგიდან ერთ–ერთი შემთხვევითობის პრინციპით ავირჩიე და მოგიყვებით როგორ გამოიყურება ჩემი თვალით დანახული “საჯღაპნელი”. ;) რამდენადაც ვიცი ის ბლოგსპოტზე დაიბადა და მისი იქ არსებობის შეწყვეტის მომენტამდე ასე გამოიყურებოდა-ავტორი მაცო იგივე Mallorie (თუმცა დღემდე ჩემთვის გამოცანად რჩება რას ნიშნავს ეს ლათინური ასოების წყობა), როგორც ჩანს  ბლოგსპოტის ყადაღებული კომენტარების მოუხერხებელი სისტემის გამო ადგა, გუდა ნაბადი აიკრა და დღეს დღეობით ყველაზე პოპულარულ სერვერ WORDPRESS–ზე გადმოსახლდა. წამოსვლის წინ, თავის სავარაუდო უხილავ სტუმრებს თბილი, ჟარგონული მიმართვა “მიმაკლიკე ძმურად” დაუტოვა და ახალი მისამართიც ჩალინკა შიგნით. აი ასე გამოიყურება მისი ტრანსფორმირებული საჯღაპნელი ამ Read the rest of this entry »

, , ,

19 Comments

მეეზოვე და მწეველი გოგოები

ქართველი ქალები ერთი უნიკალური თვისებით არიან დაჯილდოვებულები.  ისინი ყოველთვის აგვიანებენ. ახლა თქვენ შეიძლება თქვათ, ქალებს საერთოდ სჩვევიათ დაგვიანებაო, მაგრამ არც მთლად მასეა საქმე.

”ლამაზი ქალი პაემანზე ყოველთვის აგვიანებსო” – სრული ჭეშმარიტებაა. მაგრამ საქართველოში ქალი ყოველთვის აგვიანებს, იმისდა მიუხედავად, ლამაზია თუ არა. იმისდა მიუხედავად, პაემანზე მოდის თუ უბრალოდ შეხვედრაზე. შეყვარებული იქნება,  დაქალი, საყვარელი, თუ სიძის დეიდაშვილის მეზობელი იგი მაინც დაააგვაინებს.

თუმცა ნუ დაღონდებით, მამრობითი სქესის წარმომადგენელნო. თქვენი არ ვიცი, და როდესაც შეხვედრა მე რაიმე სასიამოვნოს მიქადნის, ჩემთვის 10-15 წუთი დაცდა პრობლემას არ წარმოადგენას. როგორც ჰოლდენ კოლფილდი იტყოდა, გინდა დაუგვიანია, მთავარია გოგო პაემანზე ლამაზი მოვიდესო…

ჰოდა, ამას წინათ ერთ ჩემს მეგობარ მანდილოსანს ვუცდიდი რუსთაველის მეტროსთან. ქარი უბერავდა, უსაშველოდ ციოდა, ბნელდებოდა, იგი კი არ ჩანდა. ბოლოს მესიჯი მაღირსა, მალე მოვალო. ეს შეტყობინება საკმაოდ საგანგაშო იყო, რადაგან იმას ნიშნავდა, რომ ახლახანს გამოვიდა სახლიდან. ფეხებში დაღლილობა ვიგრძენი და ლოდინი ახლომდებარე სკამზე  გავაგრძელე.

ჩემს მოპირდაპირე სკამზე, უფრო სწორად მის ზურგზე, ორი ქალიშვილი (?) იჯდა. ალბათ 15 წლის იქნებოდენ. არ ვიცი როგორ ავღწერო მათი გარეგნობა, მაგრამ ის სწორედ ისეთი იყო, რომელიც ნებისმიერ ადამიანს აიძულებს თქვას, ნეტა ჩემი შვილი არ იყოსო მასე. ორივეს ეცვა ჭრელი ჩათბილული ჟაკეტი, ქვემოთ კი სკეიტშუზებში ჩატნეული ვიწრო შარვალი. ასე აბურძგნული თმა კი ადრე სარკეში თუ მინახავს… ფეხები იქ დაეწყოთ, სადაც ნაკლებად ექსტრავაგანტული მოქალაქეები ზიან ხოლმე, თვითონ კი სკამის ზურგზე მოკალათდნენ და გამვლელებს აინუნშიც არ აგდებდნენ, ისე ხმამაღლა ჭორაბდნენ. სკამის გვერდით ბლომად ეყარა სხვადსხვა სიგარეტის ნამწვავი. საკმარისი იყო ისინი დამინახა, რაც ერთი ”ჭრელჟაკეტა” წამოხტა და გამვლელ ბიჭს წინ გადაუდგა. შემდეგ საკმაოდ არათავაზიანად სთხოვა რაღაც, რის საპასუხოდაც ბიჭმა გაიცინა და ჯიბიდან ამოღებული სიგარეტის კოლოფი გაუშვირა. როგორც კი ”ჭრელჟაკეტამ” მიიღო საწადელი იგი მაშინვე გაეცალა ბიჭს და კვლავ დაიკავა, როგორც ალბათ თვითონ ფიქრობდა, თავისი კუთვნილი ადგილი.

”შვილო, ერთი წამით ფეხები  გაწიე რა, შენი ჭირიმე” – მომესმა უცებ ხმა. ჯერ ეს თხვონა ინსტინქურად შევასრულე და მხოლოდ შემდეგ მოვიხედე. ნარინჯისფერ ქურთუქში გამოწყობილი მოხუცი მეეზოვე, ასფალტს გვიდა და თან სიგარეტის ნამწვევბსა და მზესუმზირის დაყრილ ნაჭუჭებს აგროვებდა.

”ნახე ნახე, რა დღეში არიან -  კვლავ მომმართა მოხუცმა – პაპიროსი გაურჭვიათ პირში, ჩემი შვილიშვილი რომ დავინახო მასე, ხომ დავამტვრევ ხელებს.

Read the rest of this entry »

, , , , , ,

5 Comments

ირონიული უნიკუმი

ბევრი ვიფიქრე თუ ცოტა ვიფიქრე როგორც იქნა გადავწყვიტე აქაც დამეპოსტა, საკუთარ თავზე საუბარი არ მიყვარს,ვინც არ იცის ვინ ვარ,რას წარმოვადგენ და ა.შ.. ჩემზე შთაბეჭდილებას ამ პოსტით შეიქმნის.ჩემ პირველ პოსტს როგორ ფიქრობთ რაზე დავწერ? რათქმაუნდა იდუმალებით მოცულ თემაზე,რომელზეც პოლემიკაში შემოსვლა ნებისმიერი თქვენგანისგან გამიხარდება.

გამოვაცოცხლოთ ბლოგი და ერთად ვიმსჯელოთ,ვფიქრობ საინტერესო უნდა იყოს ეს თემა.

ლეონარდო დავინჩზე ბევრი გვსმენია,ადამიანი რომელმაც შექმნა იდუმალებით მოცული ნახატები „მონა ლიზა“ და „საიდუმლო სერობა“,საუკუნეების სიღრმიდან თითქოს ნიშნს გვიგებს:მე არავითარი საიდუმლო მინიშნებები არ დამიტოვებია,მე უბრალოდ ვერთობოდი! Read the rest of this entry »

, , , , , , , ,

23 Comments

სტუმარ-მასპინძელი – კახი

სულ ასეთი ხელგაშლილი მასპინძელი ვარ და ბევრი ბოროტად იყინებს ამას, თუმცა არაუშავს, ყველას თავის გზით გაუმარჯოსო :)

ჭჭრრრ. შემოვაღე კარები და მეც მოვედი. შემოვდგი ფეხი, გწყალობდეთ ღმერთი :) ბანალურობაა!. შემოვდგი ფეხი, დაგეცეთ მეხი :) არა არც ეს მომწონს, როგორ გაკადროთ! შემოვდგი ფეხი, კეთილი გულით, საღი გონებით და მოსიყვარულე თვალებით (ნუ რა ჩემი ბრალია რითმი რომ არ აქვს) :D ხოდა რა ხდება, საერთო ბლოგიო, ყველამ თითო პოსტიო, არანაირი დაკომპლექსება – თემა, სტილი და ა.შ და ა.შ თავისუფალიაო ხოდა მეც ჩემს სტუმრიანობაზე მოგიყვებით, ისე სხვათაშორის მასპინძლობა უფრო კარგად მეხერხება ვიდრე სტუმრობა. რატომ და აი ფეხბურთელი საკუთარ მოედანზე უფრო უკეთესად თამაშობს ვიდრე სხვისაზე, მეც დაახლოებით მასე ვარ, ზოგჯერ არც მიწევს თამაში და ვარ ის რაც ვარ მაგრამ სტუმარი როცა თვითონ თამაშობს მეც “ჩათრევას ჩაყოლა ჯობიაო” – ანდაზის მიხედვით ვთამაშობ ისე რომ ზოგჯერ ოსკარზე პრეტენზიის გრძნობა მიჩნდება :D მოკლედ ამ შემთხვევაში არ ვითამაშებ და ვიქნები პირადპირი. როცა სტუმრად მივდივარ დაახლოებით 10 – 15 წუთი ჩემზე ძალიან მოქმედებს მასპინძლის ყოველი სიტყვა და ქმედება, მისი თითოეული გამოხედვა ჩემს ხასიათზე დიდ გავლენას ახდენს, თუ მე მასპინძლისგან ვერ დავინახე რაიმე საბაბი იმისა რომ მას არ სურს ჩემი იქ ყოფნა მაშინ თავს ისე ვგრძნობ როგორც საკუთარ მოედანზე, ხოლო თუ მისგან მოდის უარყოფითი ენერგია და ვგრძნობ რომ მე მისთვის არასასურველი სტუმარი ვარ, ისევ “თამაშს ვიწყებ” რადგან არ ჩავაგდო უხერხულ მდგომარეობაში მასპინძელი მიუხედავად იმისა რომ მან შეიძლება გულიც მატკინოს თავისი თავხედური საქციელებით. ვიწყებ თამაშს: რომ მე ვერ მივხვდი ვერაფერს, რომ მე ვითომ მეტისმეტად გულუბრყვილო ვარ და მის საქციელს სახელი ვერ დავარქვი, მოვიხდი ბოდიშს და ვეტყვი რომ ძაააალიან ძალიან მინდოდა მათთან ყოფნა, რომ ძაალიან მეჩქარება და დავტოვებ. რა თქმა უნდა (ეს ბუნებრივიცაა) მე იქ მეორედ მიმსვლელი ჩემი ნებით აღარ ვიქნები. ასე და ამგვარად, მასპინძლებო და სტუმრებო დაუფიქრდით ყოველ თქვენს საქციელს, სიტყვას და თუნდაც გამოხედვას, სახის მიმიკასაც კი, რა იცით და ჩემი გუნების კაცი გესტუმროთ და რომ არ გახდეთ მის თვალში კაცთ მოძულე.  და რა მინდოდა მეთქვა კი არა და საიდან მოვედი აქამდე :D მეც ამ ბლოგის სტუმარი ვარ სადაც ჩემივე მასპინძელიც მე ვარ და ისე კომფორტულად ვგრძნობ თავს რომ ვეცდები აქტიური ვიყო ამ ბლოგზეც :) დიდი პატივისცემით მკითხელო – თქვენი კახი :*

P.S ვისაც არ გაქვსთ წაკითხული ვაჟა-ფშაველას ისეალური ნაწარმოები  სტუმარ-მასპინძელი გირჩევთ საიკითხოთ :) აქვე გამახსენდა რაღაც თემატურად ჯდება :)

, , , ,

3 Comments

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 37 other followers